ﻧﺸﮧ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﮧ ﯾﮯ

دسته: بلوچی بهر
بدون دیدگاه
دوشنبه - ۲۸ دی ۱۳۹۴

ﻣﺎ ﺍِﺵ ﮐُﺘﮓ ﮐﮧ ﺭﺍﺝ ﭼﮧ ” ﻋﻠﻢ ” ﺀُ ﺯﺍﻧﺖ ﺀَ ﺩﯾﻤﺮﻭﯼ ﮐﻦ ﺍَﻧﺖ , ﺑﻠَﮯ ﻧﺸﮧ ﺀِ ﺩﺭﻭﺷُﻢ ﺀَ ﯾﮏ ﺍﻧﭽﯿﮟ ﺑﮯ ﺳﻤﺎﺋﯿﮟ ﻭﯾﻠﮯ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍﺝ ﺀِ ﺳﺮﺍ ﮐﭙﺘﮓ ﮐﮧ ﺭﻭﭺ ﭘﮧ ﺭﻭﭺ ﻭﺗﯽ ﭼَﻨﮕُﻼﮞ ﻧﻮﮐﯿﮟ ﭘﺪﺭﯾﭻ ﺀِ ﺗﻮﮎ ﺀَ ﮔﻮﮞ ﺗﺮﻧﺪﯼ ﺀَ ﻣﺎﻥ ﺍﮌﯾﻨﺎﻥ ﺍِﻧﺖ  ﻣﺮچی ﭼُﺸﯿﮟ ﻟﻮﮔﮯ ﮔِﻨﺪﮒ ﺀَ ﻧﺌﯿﺖ ﮐﮧ ﺍُﻭﺩ ﺀَ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍﺝ ﺀِ ﯾﮏ ﻧﺎﺯﺍﮐﯿﮟ ﺑﭽّﮯ ﻧﺸﮧ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﺍﺭﺟﺎﮞ ﻧﮧ ﺟﺘﮓ , ﻧﺸﮧ ﺀِ ﺳﺒﺐ ﺀَ ﻟﻮﮔﺎﻧﯽ ﺗﮩﯽ ﺟﯿﮍﮦ ﺭﻭﭺ ﭘﮧ ﺭﻭﭺ ﻭﺩّﺍﻥ ﺍَﻧﺖ … ﺟﺎﮬﮯ ﺑﮧ ﮔﻨﺪﺋﮯ ﭼُﮑّﮯ ﻭﺗﯽ ﻣﺎﺕﺀَ ﺟَﻨَﮓ ﺀُ ﻧﺸﮧ ﺀ ِ ﻭﺍﺳﺘﺎ ﺯﺭ ﭘﭽﮕﺮﮒ ﺀَ ﺍِﻧﺖ , ﺟﺎﮬﮯ ﮔُﮭﺎﺭ ﺀِ ﮔُﺸﺎﻧﺪ ﻟﯿﻼﻣﯽﺍِﻧﺖ , ﻣﺮﺩ ﺀُ ﺟﻨﯽ ﺟﻨﺠﺎﻝ , ﭼُﮏ ﺀُ ﭘِﺘﯽ ﺟﯿﮍﮦ …ﮐُﺞﺍﻡ ﮔﭗّ ﺀَ ﺑﮧ ﮐﻦ ﺋﮯ؟ ﺍﮮ ﻟﻮﮒ ﺀُ ﺍﮮ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﺰّﮔﯽ ﺀَ ﭼﺎﺭﮒ ﻧﮧ ﺑﻨﺖ ﻭﮬﺪﮮ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍﺝ ﺀِ ﻭﺭﻧﺎﺋﯿﮟ ﺑﭻ ﺀُ ﻧﻮﮐﯿﮟ ﭘﺪﺭﯾﭻ ﺀَ ﺗﻮ ﮔﻨﺪﺋﮯ ﮐﮧ ﺭﻭﮌﺍﻧﯽ ﺳﺮﺍ ﺗﺘَّﺮﺍﻥ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﺯﻧﺪ ﺀِ ﮐﯿﻤﺘﯽ ﺍِﯾﮟ ﺭﻭﭼﺎﮞ ﺑﺒﺎ ﺩﯾﺎﻥ ﺍَﻧﺖ .

 

ﺁﮬﺮ ﺳﺒﺐ ﭼﮯ ﺍِﻧﺖ ﮐﮧ ﺍﮮ ﺑﺪﯾﮟ ﻭﯾﻞ ﺀِ ﺑﺪﯾﮟ ﭼﻢ ﻣﺌﮯ ﺑﻠﻮﭺ ﺭﺍﺝ ﺀِ ﻧﺎﺯﺍﮐﯿﮟ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﮞ ﺳﮏ ﺍَﻧﺖ؟ﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﮬﺠﺒﺮ ﭘﮑﺮ ﮐُﺘﮓ , ﮬﺠﺒﺮ ﺍﮮ ﻣﺎﺭ ﺍِﺗﮓ ﮐﮧ ﮬﻤﺎ ﭼﯿﺰﺍﮞ ﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﮔﻮﻧﮉ ﺳﺮﭘﺪ ﺑﻮﮬﮓ ﺀَ ﺍِﯾﮟ , ﻣﺮﭼﯽ ﮬﻤﺎ ﮐﻮﺭ ﻣﯿﻤﯽ ﻣﺌﮯ ﻧﻮﮐﯿﮟ ﭘﺪﺭﯾﭻ ﺀَ ﺗﮭﺎﺭﯼ ﺁﻧﯽ ﺁﻣﺎﭺ ﮐﻨﺎﻥ ﺍِﻧﺖ.
ﻣﺌﮯ ﻣﯿﺘﮓ ﺀِ ﯾﮏ ﭼﺮﺳﯽ ﯾﯿﮟ ﻣﺮﺩﮮ ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺗﯽ ﻟﻮﮒ ﺀَ ﻧﺸﺖ ﺀُ ﭼﺮﺳﮯ ﮐﺶّ ﺍِﺕ ﮬﻤﺎ ﺯﻣﺎﻧﮓ ﺀَ ﮐﮧ ﻣﺮﺩ ﺀِ ﭼﮏ ﺳﮏ ﮔﻮﻧﮉ ﺍِﺕ ﺍَﻧﺖ , ﻭﮬﺪﮮ ﭼﺮﺳﮯ ﮐﺶ ﺍِﺕ ﮔﮍﺍ ﭼﺮﺳﺎﻧﯽ ﭘِﭽﺎﮌﯼ ﺑﺰﺍﮞ ﮬﻼﺳﯽ ﭼُﮑّﺎﻧﯽ ﺩﯾﻢ ﺀَ ﮈﻥّ ﺀِ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﺕ ﺍَﻧﺖ , ﻭﮬﺪ ﺀِ ﭘﺠّﯿﮓ ﺀَ ﭼُﮏ ﮐﮧ ﻣﺴﺘﺮ ﺑﻮﮬﺎﻥ ﺍِﺗﺎﮞ, ﮔُﮍﺍ ﭼﻢ ﺍِﺵ ﭘﺖ ﺀِ ﭘﭽﺎﮌﯼ ﺀَ ﺳﮏ ﺍِﺵ ﮐﺘﮓ ﺍِﺕ ﺍَﻧﺖ , ﭘِﺖ ﺀَ ﮐﺶ ﺍِﺕ ﺀُ ﺑﻨﮉ ﮈﻥّ ﺀ َﺩﻭﺭ ﺩﺍﺕ ﺍَﻧﺖ , ﺷُﺘﮧ ﮬﻮﺷﯿﮟ ﭼﮑّﺎﮞ ﮬﻤﮯ ﺑُﻨﮉ ﭼﺴﺖ ﮐﺖ ﺀُ ﭼﯿﺮﻭﮐﺎﺋﯽ ﮐﺶ ﺍِﺕ ﺍَﻧﺖ …
ﺍﻟﻠﮧ ﺑﮧ ﺑﮑﺶ ﺍِﯾﺖ ﻣﺮﭼﯽ ﺳﮯ ﻣﺮﺩﯾﻦ ﭼُﮏ ﺀِ ﺗﻮﮎ ﺀَ ﯾﮑﮯ ﻭ ﺭﮎّ ﺍِﺗﮓ, ﺍﮮ ﺩﮔﮧ ﺩﻭﺋﯿﮟ ﭼُﮏ ﻣﺸﻮﮎ , ﺳﮕﺮﯾﭧ , ﺷﺮﺍﺏ , ﭼﺮﺱ , ﺗﺮﯾﺎﮎ ﺀُ ﮬﯿﺮﻭﻥ ﺀَ ﺑﮕﺮ ﺩﺍﮞ ﭘﭽﺎﮌﯼ ﺀَ ﺷﯿﺸﮧ ﺀُ ﮐﺮﯾﺴﭩﺎﺭ ﺀِ ﺁﻣﺎﭺ ﺍَﻧﺖ …

 

ﭘﻤﺸﮑﺎ ﻣﻦ ﮔﺸﺖ ﮐﮧ ﺍﮮ ﭼﮧ ﮔﻨﺪﮒ ﺀَ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﯾﺖ ﭘﮧ ﺩﺭﻭﺭ ﺗﻮ ﯾﮏ ﺩﯾﻮﺍﻧﮯ ﺀَ ﻧﻨﺪﻭﮎ ﺋﮯ, ﺁ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀَ ﮔﻮﻧﮉﯾﮟ ﭼﮏ ﮬﻢ ﻧﺸﺘﮓ ﺍَﻧﺖ , ﭼﮧ ﮐﯿﺴﮓ ﺀَ ﺗﻮ ﺳﮕﺮﯾﭩﮯ ﺩﺭ ﮐُﺖ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀِ ﭘُﻞ ﺀَ ﻧﺸﺖ ﺀُ ﮐﺸّﮓ ﺀِ ﻟﮓّ ﺍِﺕ ﺋﮯ , ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀِ ﻧﺸﺘﮕﯿﮟ ﮔﻮﻧﮉﻭﺍﻧﯽ ﺩﻟﮕﻮﺵ ﮔﻮﮞ ﺗﻮ ﻧﮧ ﺍِﻧﺖ , ﺑﻠﮑﯿﮟ ﮬﻤﮯ ﺳﮕﺮﯾﭧ ﮐﮧ ﺗﺌﯽ ﺩﺳﺖ ﺀَ ﺍِﻧﺖ ﺍﮮ ﮬﻤﺎﺋﯽ ﺀَ ﭼﺎﺭﮒ ﺀَ ﺍَﻧﺖ , ﭼﯿﺎﮐﮧ ﭘﮧ ﺁﮬﺎﮞ ﻧﻮﮎ ﺍِﻧﺖ , ﻭﮬﺪﮮ ﺩﯾﺴﺖ ﺍِﺵ ﺀُ ﺳﺮﭘﺪ ﺑﻮﺗﺎﮞ ﮐﮧ ﺍﮮ ﺳﮕﺮﯾﭩﮯ , ﮔﮍﺍ ﯾﮑﺮﻭﭼﮯ ﺑﮯ ﭘﮑﺮﯼ ﺀَ ﺳﮕﺮﯾﭧ ﺀِ ﺗﺎﻡ ﺀَ ﮬﻢ ﭼَﺶ ﺍَﻧﺖ , ﺀُ ﯾﮑﺒﺮﮮ ﺍﮮ ﻻﻧﺘﯽ ﺍِﯾﮟ ﻧﺸﮧ ﺗﻮ ﺩﭖ ﺟﺖ , ﺑﺰﺍﮞ ﺍﮮ ﮈُﮐّﺎﻝ ﺀَ ﺩﻭﻣﯽ ﺟﻦ ﺗﻮ ﮔِﭙﺖ , ﻧﺸﮧ ﺀَ ﭘﺪ ﺗﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺀَ ﺍﯾﻨﭽﻮ ﺍﺭﺯﺷﺖ ﻧﮧ ﺩﯾﺌﮯ ﺩﻭ ﺍﻣﯿﻨﭽﻮ ﻧﺸﮧ ﺀِ ﻣﺮﯾﺪ ﺑﺌﮯ

 

ﻭﺍﺟﮧ ﮬُﺪﺍ ﺀَ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺀَ ﺭﺍ ﺳﻮﮬﻮ ﮐُﺘﮓ, ﻣﺎﺭﺍ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﮐﻤﮯ ﭘﮑﺮ ﮐﻨﮓ ﺀُ ﭼﺎﺭﮔﯽ ﺍِﻧﺖ ﮐﮧ ﻭﮬﺪﮮ ! ﻣﺌﮯ ﭘِﺖ , ﭼُﮏ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﺕ ﮔﻮﻧﮉﯾﻦ ﺀُ ﮐﺴﺎﻧﯿﮟ ﭼُﮑّﺎﻧﯽ ﺩﯾﻢ ﺀَ ﻧﻨﺪ ﺍَﻧﺖ ﺳﮕﺮﯾﭧ , ﭼﺮﺱ , ﺗﺮﯾﺎﮎ ﮐﺶ ﺍَﻧﺖ ﺀُ ﺷﺮﺍﺏ ﺀُ ﺑﯿﺮ ﻭﺭ ﺍَﻧﺖ , ﮬﻤﺎ ﭼُﮏ ﮐﮧ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﺌﯽ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀَ ﻧﺸﺘﮓ , ﭘﮧ ﺁﺋﯽ ﮬُﺪﺍ ﺀِ ﺟﻨﺪ ﺍِﻧﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﭽﯿﮟ ﻟﻮﮒ ﮬﻢ ﺍﺳﺖ ﺍَﻧﺖ , ﺍﮔﺎﮞ ﻣﺮﺩﯾﻦ ﺀَ ﺍﻣﯿﺘﮯ ﻣﺎﻥ ﻧﮧ ﺑﻮﺕ ﮔﮍﺍ ﺯﺍﻟﺒﻮﻝ ﺁﺋﯽ ﺀَ ﮬﭻ ﻭﮌﯾﮟ ﺍﺭﺯﺷﺖ ﻧﮧ ﺩﮮ ﺍَﻧﺖ , ﺁﺋﯽ ﺀَ ﭘﮧ ﮬﻤﮯ ﮔﭗ ﺀَ ﮈﺍﻟﭽﺎﺭ ﮐﻦ ﺍَﻧﺖ ﮐﮧ ﺗﻮ ﭘﺮﭼﮧ ﮐﺎﺭ ﻧﮧ ﮐﻦ ﺋﮯ , ﺍﮔﺎﮞ ﺁ ﻣﺰﺩﻭﺭﯼ ﮐﻨﮓ ﺀَ ﺍِﻧﺖ ﮬﻢ ﻧﺮﻧﮉ ﺀُ ﮐُﭙّﮯ ﺳﺮ ﺀَ ﺍﺳﺖ ﺍَﻧﺖ , ﭼﯿﺎﮐﮧ ﻣﺰﺩﻭﺭﯼ ﺀَ ﭼﺸﯿﮟ ﺑُﻨﮯ ﮬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﮧ ﻟﻮﮒ ﺀِ ﺗﯿﻮﮔﯿﮟ ﻟﻮﭨﺎﮞ ﭘﯿﻠﻮ ﺑﮧ ﮐﻨﺖ

 

ﺑﺎﺯ ﻭﺭﻧﺎﮦ ﻭﺗﯽ ﻣﺎﺕ ﭘِﺖ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﺕ ﮔﮭﺎﺭﺍﻧﯽ ﭼﮧ ﺑﺎﺯﯾﮟ ﻧﺮﻧﮉ ﺀُ ﮐُﭙّﺎﮞ ﺑﮯ ﺁﭨﯿﮓ ﺑﻨﺖ ﺀُ ﺑﮯ ﺍﮐﻠﯽ ﺀِ ﯾﮏ ﺍﻧﭽﯿﮟ ﺁﺳﮯ ﺀِ ﺗﻮﮎ ﺀَ ﻭﺕ ﺀَ ﺩﻭﺭ ﺩﮮ ﺍَﻧﺖ ﮐﮧ ﺁﺋﯽ ﺁﮐﺒﺖ ﺑﺲ ﺳُﭽﮓ ﺀُ ﭘُﺮ ﺑﻮﮬﮓ ﺍِﻧﺖ .
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﭽﯿﮟ ﻟِﭩّﮑﯿﮟ ﺁﺷﮏ ﮬﻢ ﺍﺳﺖ ﺍَﻧﺖ ﮐﮧ ﺁ ﻣﮭﺮ ﺀ َﺑﺮﺑﺎﺩﯼ ﺀِ ﺳﻨﮓ ﺀَ ﮔﻮﮞ ﺗﻮﻝ ﺍَﻧﺖ , ﺁ ﭘﯿﺴﺮ ﺀَ ﭼﮧ ﮬﻤﮯ ﺳﻮﮈﮒ ﺀَ ﮐﻦ ﺍَﻧﺖ ﮐﮧ :” ﭘﻼﻧﯽ ﺀَ ﮔﻮﮞ ﻣﻦ ﺍﮔﺎﮞ ﺳﻮﺭ ﻧﮧ ﮐُﺖ ﯾﺎ ﻣﻨﺎ ﺩﺭﻭﮦ ﺍِﺕ ﺋﮯِ , ﻣﻦ ﺷﺮﺍﺏ ﻭﺭﺍﮞ ﯾﺎ ﺗﺮﯾﺎﮎ ﺀُ ﮬﯿﺮﻭﻥ ﺀِ ﺁﺱ ﺀَ ﻭﺕ ﺀَ ﺳﻮﭼﺎﮞ ”

 

ﻣﻨﯽ ﺗﻨﮕﻮﯾﮟ ﺑﺮﺍﺕ ! ﻣﮭﺮ ﮬُﺪﺍ ﺍِﻧﺖ , ﭘﺎﮐﯿﮟ ﺀ ُﭘُﮭﺘﮕﯿﮟ ﻣﮭﺮ ﭼﮧ ﻣﮭﺮﻭﺍﻥ ﺀِ ﺩﻭﺭﯼ ﺀَ ﺗﺮﺍ ﺑﮯ ﺳﺎﺭ ﺀُ ﮔﻨﻮﮎ ﺑﻠﮑﯿﮟ ﮐﻨﺖ , ﺑﻠﮯ ﻭﺗﯽ ﺑﺮﺑﺎﺩ ﮐﻨﻮﮎ ﺗﻮ ﻭﺕ ﺋﮯ , ﭼﯿﺎﮐﮧ ﻣﮭﺮ ﺀِ ﺗﮧ ﺀَ ﺗﺮﺍ ﺍﮮ ﻣﻮﮦ ﻧﮧ ﺭﺱ ﺍِﯾﺖ ﮐﮧ ﺗﻮ ﺩﮔﮧ ﻧﯿﻤﮕﮯ ﺀَ ﺩﻟﮕﻮﺵ ﺑﮧ ﺑﺌﮯ , ﻣﮭﺮﻭﺍﻥ ﺀِ ﮬﯿﺎﻝ ﺀُ ﺗﺮﺍﻧﮓ ﺗﺮﺍ ﺍﻧﭽﯿﮟ ﻭﮌﮮ ﺀَ ﭘﺘﺎﮦ ﺍَﻧﺖ ﺀُ ﭘﯿﭻ ﺍَﻧﺖ ﮐﮧ ﺗﻮ ﺳُﺮَﮔﯽ ﮬﻢ ﻧﮧ ﺑﺌﮯ , ﺷﮯ ﻣﺮﯾﺪ ﺀَ ﺑﻮﺍﻥ ﺍِﺕ , ﺍﮮ ﺩﮔﮧ ﻣﮭﺮ ﺀِ ﭘﺮِﺷﺘﮕﺎﻧﯽ ﮐﺴﮧ ﺁﮞ ﺍِﺵ ﺑﮧ ﮐﻦ ﺍِﺕ , ﮐﮧ ﭘﮧ ﻭﺗﯽ ﻣﮭﺮﻭﺍﻧﺎﻧﯽ ﮬﺎﺗﺮﯼ ﭼﻮﻧﯿﮟ ﭼﻮﻧﯿﮟ ﮐُﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍِﺵ ﺩﺍﺗﮓ , ﻧﺎ ﮐﮧ ﻣﺌﯿﮓ ﺀُ ﺷﻤﺌﮯ ﻭﮌ ﺀَ ﺍﮬﻤﮑﯽ ﺍِﺵ ﮐُﺘﮓ ﮐﮧ :

” ﭘﻼﻧﯽ ﻧﮧ ﺭﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺸﮧ ﮐﻨﺎﮞ ”

 

ﮬﻤﮯ ﮬﺎﻝ ﻣﺌﮯ ﺷﺎﺋﺮ ﺀُ ﮔﺸﻨﺪﮬﺎﻧﯽ ﺍِﻧﺖ , ﮔﻮﮞ ﻭﺗﯽ ﻧﺸﮩﯽ ﺍِﯾﮟ ﺳﻮﺗﺎﮞ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﺍِﺵ ﭨﮕﻠﯿﻨﺘﮓ ﺀُ ﻧﺸﮩﯽ ﺟﻮﮌ ﺍِﺵ ﮐُﺘﮓ.

 

ﯾﮏ ﺷﭙﮯ ﻣﺌﮯ ﻟﺒﺰﺍﻧﮑﯽ ﺳﻨﮕﺘﺎﮞ ﮔﻮﻧﮉﯾﮟ ﺩﯾﻮﺍﻧﮯ ﮐﮧ ﻭﺍﺟﮧ ﮔﻼﻡ ﮬﺴﯿﻦ ﺷﻮﮬﺎﺯ ﺀِ ﺷﺮﭖ ﺀَ ﺩﺍﺷﺘﮓ ﺍَﺕ ﺍِﺵ , ﻣﻦ ﮬﻢ ﻭﺕ ﺀَ ﮐﻨﮉﮮ ﺀَ ﺟﺎﮔﺎﮦ ﺩﺍﺕ , ﺍﮮ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺩﻭ ﺑﮭﺮ ﺀَ ﺍَﺕ , ﺑﻨﺪﺍﺕ ﭼﮧ ﺷﺌﯿﺮ ﺀُ ﺷﺎﺋﺮﯼ ﺀَ ﺑﻮﺕ , ﺑﺎﺯﯾﮟ ﺳﻨﮕﺘﮯ ﺀَ ﺗﺘَّﺮﺍﻥ ﺀََ ﻭﺗﯽ ﺷﺌﯿﺮ ﻭﺍﻧﺎﻥ ﮐُﺖ ﺍَﻧﺖ , ﺩﻭﻣﯽ ﺑﮭﺮ ﺳﺎﺯ ﺀُ ﺯﯾﻤﻞ ﺋﯿﮓ ﺍَﺕ , ﭼﮧ ﺁﺅﮐﯿﮟ ﮔﺸﻨﺪﮬﺎﮞ ﻧﻮﮎ ﺑﺎﮬﻨﺪﮮ ﺀَ ﺷﺌﯿﺮﮮ ﺍﻟﮭﺎﻥ ﮐُﺖ ﮐﮧ :

” ﻣﻨﯽ ﻧﺸﮧ ﺷﺮﺍﺑﯿﮟ ﺩﻧﯿﺎ ﺀَ ﺟﻮﺍﺑﯿﮟ ”

ﺍﮮ ﭘﯿﻤﯿﮟ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀَ ﺍﮮ ﻭﮌﯾﮟ ﺷﺌﯿﺮ ﺀِ ﮔﺸﮓ ﯾﺎ ﺍﻟﮭﺎﻥ ﮐﻨﮓ ﻣﻨﯽ ﮬﯿﺎﻝ ﺀَ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺀُ ﺷﺮ ﻧﮧ ﺍِﻧﺖ ﻣُﺮﺩﻧﯽ ! ﮔﻮﮞ ﺍﮮ ﺷﺌﯿﺮ ﺀِ ﮔﻮﺷﺪﺍﺭﮒ ﺀَ ﻣﻨﯽ ﺗﺐ ﺳﮏ ﮬﺮﺍﺏ ﺑﻮﺕ , ﭘﺪﺍ ﮬﺪﺍﺀِ ﮔﺮﮒ ﺍﺳﭙﯿﮑﺮ ﺍﻭﮞ ﮬﺮﺍﺏ ﺑﻮﺗﺎﮞ , ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀِ ﻣﺮﺩﻣﺎﮞ ﮐُﮑّﺎﺭ ﭘﮧ ﮐُﮑّﺎﺭ ﺍَﺕ , ﺑﻠﮯ ﻭﺍﺟﮧ ﮔﺸﻨﺪﮦ ﺀَ ﺷﺌﯿﺮ ﺀِ ﺍﻟﮭﺎﻥ ﮐﻨﮓ ﺍﻧﮕﺖ ﺑﺲ ﻧﮧ ﮐُﺖ , ﮔﺸﺌﮯ ﮐَﺴﻤﮯ ﻭﺍﺭﺗﮓ ﺍَﺕ ﮐﮧ ﺩﺍﮞ ﺍﮮ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺀِ ﺩﺭﺳﺘﯿﮟ ﻧﻨﺪﻭﮎ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﻧﮧ ﺑﻨﺖ ﺁ ﺳﻮﺕ ﺀِ ﮔﺸﮓ ﺀَ ﺑﻨﺪ ﻧﮧ ﮐﻨﺖ , ﺍﮮ ﺳﻮﺕ ﺀِ ﮐُﭩّﮓ ﺀَ ﭘﺪ ﺩﻭﻣﯽ ﺳﻮﺕ ﮬﻢ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﯾﮯ ﺍَﺕ  ﻣﻦ ﺯﮬﺮ ﺀَ ﺯﮬﺮ ﺟِﺴﺖ ﺀُ ﺳﺠﮭﯿﮟ ﺭﺍﮦ ﺀَ ﻧُﺮُﻧﮉﺍﻥ ﺀُ
ﮐُﭙّﺎﻥ ﺀَ ﺷُﺘﺎﮞ ﻟﻮﮒ ﺀَ.

 

ﭼﻮﻧﺎﮦ ﺀَ ﺷﺮﯾﮟ ﭘﮑﺮ ﺀِ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﮧ ﻭﺗﯽ ﻟﻮﮒ , ﭼﺎﮔﺮﺩ, ﻣﻠﮏ ﯾﺎ ﺗﯿﻮﮔﯿﮟ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﺀِ ﻭﺍﺳﺘﺎ ﺩﺍﺋﻢ ﺷﺮﯾﮟ ﭘﮑﺮﮮ ﺩﺍﺭﯾﺖ , ﺁ ﺩﺍﺋﻢ ﮬﻤﺎ ﭼﯿﺰﺍﮞ ﭼﮧ ﺩﻭﺭ ﺗﭻ ﺍِﯾﺖ ﮐﮧ ﭘﮧ ﺁﺋﯽ ﯾﺎ ﺁﺋﯽ ﺀِ ﻟﻮﮒ ﺀُ ﭼﺎﮔﺮﺩ ﺀِ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﻭﺍﺳﺘﺎ ﺗﺎﻭﺍﻥ ﺍَﻧﺖ.

 

ﭘﻤﺸﮑﺎ ! ﻣﻦ ﻭﺗﯽ ﻣﺎﺕ ﭘِﺖ , ﺑﺮﺍﺕ ﮔﮭﺎﺭ ﺀُ ﻭﺗﯽ ﻣﺴﺘﺮ ﺀُ ﮐﻤﺎﺷﺎﮞ ﮔﻮﮞ ﮬﻤﮯ ﺩﺳﺘﺒﻨﺪﯼ ﮐﻨﺎﮞ، ﮐﮧ ﮬﺪﺍ ﺀِ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺀَ , ﮬﻤﮯ ﮐﻮﺗﺎﺋﯽ ﮐﮧ ﻣﺌﮯ ﺩﺳﺘﺎﮞ ﭘﮧ ﺯﺍﻧﺖ ﯾﺎ ﻧﺎﮔﮭﺎﻧﯽ ﺑﻮﮬﮓ ﺀَ ﺍَﻧﺖ, ﻧﻮﮞ ﺍﮮ ﮐﻮﺗﺎﺋﯽ ﻣﺎﺭﺍ ﺀُ ﺷﻤﺎﺭﺍ ﻭﺗﯽ ﺟﺎﻥ ﺀَ ﭼﮧ ﺳﻨﺪﮒ ﺀُ ﺩﻭﺭ ﺩَﯾَﮕﯽ ﺍَﻧﺖ , ﭼﻮﺵ ﮐﮧ ﮔﻮﻧﮉﯾﮟ ﭼُﮑّﺎﻧﯽ ﺩﯾﻢ ﺀَ ﺳﮕﺮﯾﭧ ﮐﺸَّﮓ , ﯾﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﻭﺭﮒ , ﯾﺎﮐﮧ ﺩﮔﮧ ﻧﺸﮧ ﺀِ ﮐﻨﮓ ﺑﻼﺋﯿﮟ ﺑﮯ ﺍﮐﻠﯽ ﺍِﺕ

 

ﻣﺮﺩﯾﻨﮯ ﺀَ ﮔﯿﺸﺘﺮﯾﮟ ﺍﻣﯿﺘﮯ ﻣﺎﻥ ﻧﮧ ﺑﻮﺕ , ﺍﺭﺯﺑﻨﺪ ﻧﮧ ﺭﺳﺖ, ﭼﮧ ﻧﺮﻧﮉ ﺀُ ﮐُﭗّ ﺀَ ﺑﮭﺘﺮ ﺍِﻧﺖ ﮐﮧ ﻟﻮﮒ ﺀِ ﻣﺮﺩﻡ ﺳُﺒﺎﺭﮒ ﺀُ ﺷﺎﻣﮯ ﺀَ ﻭﺗﯽ ﻭﮬﺪ ﺀَ ﺗﯿﻼﻧﮏ ﺑﮧ ﺩﮮ ﺍَﻧﺖ , ﺗﮧ ﺭﻭﭼﮯ ﺭﮬﻤﺖ ﺀِ ﺩﺭﻭﺍﺯﮔﮯ ﭘﭻ ﺑﮧ ﺑﯿﺖ ﻭﮔﮧ ﻧﺎﮞ , ﭼﻮ ﻣﮧ ﺑﯿﺖ ﮐﮧ ﻧﺸﮧ ﭘﮧ ﺑﻠﻮﭼﺎﮞ ﻧﺎﻣﮧ ﯾﮯ ﺟﻮﮌ ﺑﮧ ﺑﯿﺖ.


نوشته شده توسط:امید بلوچستانی - 134 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۵۶۰
برچسب ها: